Kontakt

Eurotom sp z o.o.
ul. Wąwozowa 1 kl. II
02-796 Warszawa
tel.: +48 22 648 15 73
tel. kom.: +48 784 002 889
faks.: +48 22 648 16 72
e-mail: eurotom@eurotom.pl
eurotom - rzetelna firma

Metody aplikacji warstwy lakierniczej

Producent: BYK-Gardner


Aplikacja (nakładanie)

Przygotowanie mokrej warstwy
Wiarygodne i prawidłowe testowanie powłok i warstw w przemyśle lakierniczym wymaga dokładnej kontroli ich aktualnej (nie zakładanej) grubości zarówno przed, jak i po wyschnięciu. Stopień krycia, nieprzezroczystość, odporność na ścieranie czy ściekalność oraz inne testy jakościowe wymagają jednakowej warstwy dla badań wykonywanych przez QC lub R&D. Wiele norm ASTM, ISO czy Federalnych i inne specyfikacje dokładnie określają parametry takiej warstwy.
Najbardziej popularną metodą otrzymania takiej jednolitej warstwy jest użycie aplikatora. Takie aplikatory są w stanie wytworzyć warstwę o każdej pożądanej grubości od kilku μm do >1000 μm.

Typowy aplikator ma postać metalowej sztabki zawierającej lukę pewnej głębokości oraz szczelinę o znanym prześwicie po jednej ze stron. Umieszcza się go po jednej ze stron karty testowej. Aplikator przeciągnięty po karcie testowej, mechanicznie lub ręcznie, pozostawia za sobą jednorodną warstwę farby. Metoda mechaniczna daje lepszą powtarzalność i dokładność, ponieważ wyeliminowane są odchylenia spowodowane przez operatora. Aplikatory zbudowane są ze stali nierdzewnej lub anodowanego aluminium z uwagi na ich odporność na korozję.

Zaleca się, aby okresowo serwisować aplikatory używając do tego odpowiedniego wskaźnika, ponieważ używanie oraz czyszczenie ujawnią po czasie niedokładności. W przypadku gdy aplikator daje niedokładne wyniki należy go wymienić. W razie uszkodzenia mechanicznego aplikatora także zaleca się jego wymianę.

Przez kilka lat powstało wiele typów aplikatorów, jednakże większość mieści się standardowym podziale: regulowane oraz stałe. Aplikatory mogą posiadać jedną lub więcej luk. Uchwyty, w które wyposażone są aplikatory zapewniają stałe położenie nakładanej próbki w czasie przeciągania aplikatora po karcie testowej. Szczelina w większości aplikatorów posiada ostrze, które nakłada warstwę o grubości od 1 do 2 razy większej niż wynosi grubość szczeliny, jednakże zależy to także od innych czynników, tj. technika nakładania czy też skład powłoki. Modele nieregulowane są łatwiejsze w czyszczeniu i utrzymaniu; modele regulowane powinny być rozkładane i czyszczone po każdym użyciu.

Jakość nakładania uzależniona jest od 3 czynników:

  • lepkości warstwy
  • szybkości i jednorodności nakładania
  • regularności powierzchni na którą powłoka jest nakładana

Do badania lepkości można użyć wiskozymetrów wszelkiego rodzaju.

BYK-Gardner oferuje także aplikator automatyczny, który kontroluje szybkość i równomierność warstwy, zapewniając jej jednakowość przy każdym pokryciu.
Stosunek grubości mokrej warstwy do grubości szczeliny jest rezultatem nie tylko kształtu ostrza, lecz także lepkości płynu, szybkości aplikatora i innych. Dokładną grubość mokrej lub suchej warstwy można określić tylko za pomocą grubościomierzy odpowiedniego rodzaju.

W celu uzyskania warstw o bardzo małej grubości zaleca się użycie aplikatorów spiralnych. Ten typ aplikatorów używa się w ten sam sposób co aplikatory sztabkowe, lecz farba nakładana przepływa w szczelinach spirali dając cienką, jednorodną warstwę.


Grubość suchej warstwy zawsze będzie mniejsza niż grubość warstwy mokrej z uwagi na parowanie cieczy. Podobnie jak z powodu jej właściwości fizycznych grubość mokrej warstwy będzie mniejsza niż grubość szczeliny, która ją nakładała. Obsługujący po pewnym czasie będzie umiał ocenić grubość mokrej warstwy, która powstaje w wyniku nakładania w określonych warunkach. Tak samo będzie umiał przewidzieć grubość warstwy suchej na podstawie znajomości składu pokrycia. Można zaproponować przybliżoną zależność

Grubość warstwy suchej = (grubość warstwy mokrej * %ciał stałych)/100

Zależność tą można użyć do szacowania związku między grubością szczeliny oraz grubością warstwy mokrej.